30 เมษายน 2546 16:51 น.
แว่นหนา
ว่ากันว่าเสียงฝนตกจะไพเราะ
ถ้าคุณแกะแขนเดินควงกับคนนั้น
และนิ่งเงียบฟังไปพร้อมพร้อมกัน
ภายใต้ร่มหนึ่งคันกับหวานใจ
จินตนาการไม่ออกเลยนะ
ทำแบบนั้นแล้วมันจะเพราะตรงไหน
ได้ยินแต่ จั่ก จั่ก จั่ก เพราะยังไง
งั้นก็คงช่วยไม่ได้...ต้องลองดู
29 เมษายน 2546 20:37 น.
แว่นหนา
ข้อความที่เราต่างพิมพ์โต้ตอบ
มันประกอบเป็นบางอย่างเธอรู้ไหม
อ่านด้วยตา ไม่รู้ว่าทำไม
มันถึงอุ่นที่ใจ ได้ไงกัน
อยากลองเอาหน้าแนบจอสักครั้งนึง
เผื่อจะรู้สึกถึงอุ่นไอนั้น
จะได้ใกล้ตัวอักษรเธอนานนาน
แต่ก็กลัวไฟดูดเหมือนกัน...บ้าจังเรา ^__^
27 เมษายน 2546 21:50 น.
แว่นหนา
หากเพียงเธอมาแย้มแอบเปิดอ่าน
สมุดกลอนของฉันเพียงสักหน่อย
เธอคงรู้ว่าใครกันที่ฉันคอย
ที่ห้ามเธออ่านอยู่บ่อย เพราะอะไร
เรื่องอื่นอื่นยอมได้อยู่เสมอ
แต่เล่มนี้ขอนะเธอ อ่านไม่ได้
ไม่ต้องการให้เธอรู้ ที่เขียนไป
เธอเป็นแรงบันดาลใจหลายกลอนเลย
25 เมษายน 2546 17:44 น.
แว่นหนา
มีแต่เพื่อนว่าเราเหมือนไม่ใช่แฟน
เพราะไม่เดินควงแขนอย่างใครเขา
ไม่เคยแม้จะกุมมือกันเบาเบา
ไม่หวือหวากระเซ้ากันสักที
ตัวฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ
แล้วมันจะผิดอะไรล่ะแบบนี้
เธอกับฉันห่วงใยกันรู้สึกดี
คบกันเพราะเหตุผลนี้ผิดหรือไร
ก็เพราะรักถึงคบนะจะบอก
ไม่ได้คบหลอกหลอกเพราะความใคร่
ก็เมื่อเราต่างรักที่หัวใจ
แค่เราต่างห่วงใย จึงสุขเกิน
24 เมษายน 2546 12:38 น.
แว่นหนา
โมโหอาละวาดทีไร
เพื่อนไหว้ก็ไม่หยุดหรอกวันนี้
แต่เพียงเธอขอร้องเพียงสักที
ก็ยอมเงียบเป็นกุลสตรีอย่างง่ายดาย
คิดคิดดูแล้วมันเหมือนกันว่า
ฉันเป็นก๊อตซิลล่า เธอรู้ไหม
ต้องมีคนคุมไม่ให้ไปกัดใคร
คนคนนั้นก็เธอไง...เต็มใจให้คุม