อัลมิตรา
"มันอะไรกันนักกันหนา กับแค่จะไปกินข้าวมื้อเที่ยง
คิดกันไปอยู่นั่น เลือกกันไม่จบไม่สิ้นเสียที .. ชักโมโหหิวแล้วแฮะ"
เมื่อก่อนนั้น ฉันเกิดความรู้สึกอย่างที่เขียนไว้ในข้างต้นบ่อย ๆ
ตอนที่จับกลุ่มกับเพื่อนประมาณ 6 คน หาร้านอาหารสำหรับมื้อเที่ยง
บางร้าน ที่ว่างมีน้อย ไม่เพียงพอสำหรับ 6 คน บางร้านที่พอนั่งได้ก็ไม่ชอบ
เริ่มหงุดหงิดมากขึ้นตอนที่ชักช้าเสียเวลาถามไถ่กันอยู่นานสองนาน
กิน กิน เข้าไปเหอะ เวลาพักก็มีแค่ชั่วโมงเดียว จะสรรหาอะไรกันมากมายนะ
คงเป็นเพราะตัวฉันทำตัวไม่ค่อยชินกับสภาพแบบนั้น ก็เลยรู้สึกว่าเรื่องมากไปนิด
จากที่ต้องเข้าเวรทำงานเป็นกะ บางมื้อเตรียมอาหารมาจากบ้านเองด้วย
1749
3
0
หน้าส่วนตัว
