27 กันยายน 2550 12:45 น.
ผู้หญิงช่างฝัน
แสนอุ่นอกตื้นตันวันฟ้าหม่น
เมื่อมีคนปลอบใจให้คลายท้อ
ความห่วงใยจากใครหนึ่งซึ่งเฝ้ารอ
แอบวอนขอต่อฟ้ามาเนิ่นนาน
เคยรอคอยด้วยหัวใจอันไร้หวัง
อยู่อีกฝั่งฟ้าหม่นเกินพ้นผ่าน
กับความหวังมืดมนอนธกาล
แห่งหมอกม่านทุกข์โศกโชคชะตา
ไม่เคยคิดวันนี้มีมาถึง
จากคนซึ่งหัวใจใฝ่ฝันหา
เพียงเสี้ยวความรู้สึกดีที่ให้มา
ก็เปี่ยมค่ามากล้นแล้วคนดี
แต่เพราะใจลึกลึกยังนึกหวั่น
มิกล้าฝันวาดไปไกลกว่านี้
ความรู้สึกอบอุ่นที่คุณมี
เป็นเพียงที่เหลือว่างจากบางใจ
จึงเป็นเหตุต้องไกลจำใจห่าง
ต้องลาร้างฝืนกลั้นความหวั่นไหว
ขอเชยชิดแนบเคียงเพียงหัวใจ
ในโลกฝันต่อไปโดยไร้คุณ...
25 กันยายน 2550 16:36 น.
ผู้หญิงช่างฝัน
จันทร์นวล..
ฝากแสงอันอุ่นอวลชวนฝันใฝ่
บอกรู้สึกล้นหลากจากหัวใจ
ที่ร่ำไรกรุ่นอยู่มิรู้คลาย
ดาวแห่งฝัน..
ที่เปล่งแสงอำพันอันเฉิดฉาย
แทนใจรักทอระยิบกระพริบพราย
ส่องประกายฉายผ่านม่านแววตา
คิดถึง..
แผ่วแผ่ว.. ลึกซึ้ง.. คนึงหา..
นุ่มนวล.. ป่วนปั่น.. ทั้งอุรา
ปรารถนารุกร้อนเกินซ่อนแล้ว
..
19 กันยายน 2550 12:43 น.
ผู้หญิงช่างฝัน
เ พี ย ง เ ศ ษ แ ส ง แ ห่ ง ด า ว บ น ร า ว ฟ้ า
ที่ เ ล็ ด ล อ ด ล ง ม า ถึ ง ฝั่ ง ฝั น
ดั บ ทุ ก ข์ ท้ อ ท ร ม า ส า ร พั น
เ ค ย นึ ก พ รั่ น โ ศ ก ส ล ด ก ลั บ ง ด ง า ม
เ พี ย ง เ สี้ ย ว ค ว า ม รู้ สึ ก ร ะ ลึ ก ถึ ง
จ า ก ฟ า ก ห นึ่ ง ข อ ง ฝั่ ง ฟ้ า พ า ห วิ ว ห ว า ม
ใ จ ล อ ย ล่ อ ง พ ลิ้ ว เ พ ริ ด เ ต ลิ ด ต า ม
โ บ ย บิ น ข้ า ม ข อ บ ฟ้ า ไ ป ใ น บั ด ด ล ..
....
กับบางคน.. ที่หัวใจเคยอ่อนไหวด้วย
เมื่อเวลาล่วงเลย ความรู้สึกเริ่มเลือนรางลงอย่างช้า ๆ
ก่อนกลืนหายไปกับวันเวลาที่ผันผ่าน
หากทว่า.. กับอีกบางคน
ยิ่ง เ นิ่ น น า น.. ยิ่ง แ น่ น ห นั ก..
8 กันยายน 2550 12:50 น.
ผู้หญิงช่างฝัน
ฝนปรายโปรยโรยรินอมกลิ่นเศร้า
คนใจร้าวรินน้ำตามาเป็นสาย
ลมเย็นเยียบพัดผ่านสะท้านกาย
เพลงเดียวดายแว่วย้ำยิ่งช้ำตรม
ลอยอารมณ์ร้าวรานผ่านฝนฟ้า
ชุ่มน้ำตากระอักสะอื้นด้วยขื่นขม
คิดถึงความ โง่ ง่าย ให้ระทม
เผลอจิตจมกับบางสิ่งไม่จริงจัง
จวนมอดแล้วฟอนไฟในเลือดเนื้อ
ที่ยังเหลือให้สังเวชคือเศษหวัง
มองตัวเองแล้วยิ่งกว่าชิงชัง
เฝ้าเพ้อคลั่งวุ่นวายน่าอายใจ
อยากจะเร้นรอยร้าวในหลืบลึก
ซ่อนรู้สึกวาบพร่าและเผลอไหว
ทุกน้ำตารินหลากจากนี้ไป
จะขอใช้อย่างมีค่ากว่าที่เคย
ให้หยาดฝนอ้างว้างที่พร่างสาย
ดับฝันอันแตกตายเสียอกเอ๋ย
อย่าไขว่คว้าเยื่อใยจากใครเลย
อุ่นมือเคยเหนี่ยวรั้งไว้ไม่จำเป็น...
....