1. การเดินทางที่ไม่ต้องเดินทางของผมเริ่มขึ้นแล้ว
ผมต้องไปเมื่อผมรู้สึกว่าการอยู่กับที่คือภาวะอันน่าเหน็ดเหนื่อย
สิ่งที่ผมรู้สึกคือการเดินทางครั้งใหม่จะเป็นการพักผ่อนหัวใจที่รื่นเริงที่สุด
2. สัมภาระในกระเป๋าย่ามของผมพร้อมแล้ว
และหัวใจของผม..ก็พร้อมแล้ว
3. วัย 40 เป็นวัยที่เหมาะแก่การจรจัดอย่างยิ่ง
ผมขยับจะก้าวก็พลันนึกเข้าข้างวันและวัยของตัวเอง
ว่าสมควรต้องไปเสียที
ใช่แล้ว..ป้ายไม้เก่าคร่ำบอกเส้นทางตรงมุมถนนนั้นระบุว่า
ทางที่ผมจะเลือกจรจัดคือ..
เส้นทางสายวรรณกรรม