กระบี่ใบไม้
ชายตาบอดคนหนึ่งออกเดินทาง
ไปเยี่ยมเพื่อนบ้านอยู่ห่างที่ปลายถนน
กลางค่ำคืนไร้แสงจันทร์อันมืดมน
บอกกับเพื่อนฉันขอตน...ต้องจากลา
เพื่อนบอกควรเอาโคมไฟติดไปด้วย
...ตาฉันป่วยถึงถือไปก็ไร้ค่า...
ที่ให้ท่านถือโคมไฟติดมือมา
ไม่ใช่เหตุอันใดหนาป้องกันตัว
แม้นท่านอาจไม่ต้องการแสงไฟนี้
เพื่อส่องทางหว่างวิถีที่มืดสลัว
แต่ในท่ามกลางความมืดที่หมองมัว
น่าหวั่นกลัวผู้มาชนบนหนทาง
ชายตาบอดดุ่มเดินไปในท้องถนน
กุมโคมไฟไว้มั่นจนทุกก้าวย่าง
เสียงดังโครมก่อนล้มกลิ้งร้องครวญคราง
ฉันมีไฟไม่เห็นบ้างเดินมาชน!!!
ผู้เดินชนว่ามีไฟไหนวานบอก
ท่านกระแทกฉันจ
4437
4
0
หน้าส่วนตัว
