หนึ่งคนเปรียบประดุจเม็ดทราย สักวันคงป่นกระจายจากความขื่นขม ไม่อาจก่อร่างจากบ่อน้ำตาของความโศกตรม เพียงวิงวอนสายลมโปรดช่วยพัด ความเจ็บปวดชา วันเวลาผันผ่านเนิ่นนาน คงลอยล่อง ฟันฝ่า ความเหว่ว้า เม็ดทรายที่พัดผ่านข้ามกาลเวลา ไฉนไม่อาจโรยรา ลงเสียที เมื่อไม่อาจแหลกสลาย จึงต้องจมกับความเดียวดายอย่างนี้ เจ็บปวดกับความเคว้งคว้าง ดั่งเป็นฝุ่นผงธุลี ไม่อาจหลุดพ้นจากกงกรรมแห่งนี้ ได้เลย
977
13
0
หน้าส่วนตัว
