เรื่องราวใด ใคร่ลืม มักลืมยาก สิ่งใดอยาก จดจำ มักทำหลง เรื่องใกล้ตัว บ่อยครั้ง ยังงุนงง ยิ่งเจาะจง ยิ่งพลาด ประหลาดจริง อยากลืมเธอ คนนั้น บั่นให้ขาด กลับมิอาจ ลืมเลือน เหมือนผีสิง รู้ว่าเขา หมางเมิน เกินช่วงชิง ยังประวิง เสแสร้ง แกล้งปลอบตน อยากให้เธอ จดจำ คำพูดบ้าง เธอสิช่าง ลืมง่าย-ดายทุกหน พูดเองว่า ให้ช้าช้า อย่าร้อนรน ฉันก็ทน หักห้าม ตามวาจา พอเธอพบ เพื่อนใหม่ ใจพลันเปลี่ยน ทำแนบเนียน ชำนาญ การหนักหนา ผลักความผิด ให้ฉัน โดยทันตา ลืมสัญญา รวบรัด ตัดไมตรี ไยต้องทำ เช่นนี้ เล่าที่รัก น้องแปรพักตร์ อยากเลี่ยง เพียงบอกพี่ น้องมีสุข สมจินต์ พี่ยินดี น้องสมหวัง พี่นี้ ย่อมปรีดา แม้ลืมน้อง มิได้ ใช่จะทุกข์ พี่คงสุข สมถะ ตามประสา ถึงน้องจัก ลืมง่าย ไม่นำพา พี่ไม่ว่า ไม่เกี่ยง เพียงไม่ลืม
26 ตุลาคม 2554 10:41 น. - comment id 1212417
ขอบคุณเป็นที่สุด...30 นาทีที่ผ่านมานั่งฟังเรื่องราวที่สมควจจะลืมแต่ลืมไม่ได้ของคุณป้าคนหนึ่ง..น่าเศร้านะเรื่องที่อยากลืมของคุณป้ามันฝังลึกมานาน..วันนี้ที่พอช่วยได้คือเป็นผู้ฟังที่ดี
26 ตุลาคม 2554 11:42 น. - comment id 1212628
ทุกคนคงมีเรื่องอยากลืมเหมือนกัน และก็คงมีเรื่องอยากจำด้วยเหมือนกันครับ
27 ตุลาคม 2554 00:47 น. - comment id 1212753
เหมือนกันเลยค่ะจำแต่เรํ่องที่ยม่ควรจำ. แต่ตอนนี้พยายามลืมกลายเป็นจำไรไม่ได้สักอน่างเลยค่ะ
27 ตุลาคม 2554 06:37 น. - comment id 1212770
ตกลงจำกับลืมอันไหนดีกว่ากันครับ