ส่องหล้า
หอมรัญจวนหวนจิตให้คิดหวน
จิตรัญจวนมิจางมิห่างหาย
สุคนธ์ทิพย์มาลีคลี่กระจาย
ภุมรินเริงร่ายรัญจวนจินต์
กลีบ-เกสรอ่อนช้อยดุจเชิงฉัตร
มณีไพรจำรัสประจำถิ่น
หมู่ภมรปั่นป่วนรัญจวนจินต์
หลงใหลกลิ่นเกลือกก้องต้องกลีบนวล
งามหมดจดดุจเทพบรรจงสร้าง
งามบอบบางบาดใจหทัยหวน
ดั่งอัปสรเริงร่ำทำยั่วยวน
จิตปั่นป่วนปรวนแปรชะแลงาม
ต้องลมหนาวกล่าวขานผสานหนาว
เกร็ดน้ำค้างวับวาวจากฟ้าข้าม
เกลือกกลิ้งไกวต้องนวลดุจรวนลาม
พยายามเคียงคล้องมาต้องนวล
เริงระบำตามลมที่โหมพัด
เพิ่งระบัดกลีบบางระบัดหวน
โปรยกลิ่นกรุ่นหอมร่ำทำรัญจวน
หอมเย้ายวนมาลีมณีไพร
มวลมาลีอวยกลิ่นจินต์พิสุทธิ์
นิ่งสนิทวิมุตจำรัส
1480
2
0
หน้าส่วนตัว
