หน้าส่วนตัว
ดินฟ้า วิปริต ผิดไปมาก
ยามน้ำหลาก ก็เนืองนอง จนต้องหนี
อีกผู้คน ก็ไร้ ซึ่งไมตรี
เหมือนไม่มี น้ำใจ ให้แก่กัน
กระทบกัน เพียงนิด ก็คิดมาก
บ้างถึงฝาก รอยแผล แย่มหันต์
คงลืมไป เป็นคน ต้องพึ่งกัน
ควรหรือนั่น ผลักไส จนไกลตัว
ก็ดินฟ้า อากาศ คาดเดายาก
ผ่านมาฝาก ความจน ให้คนทั่ว
ที่ยากไร้ ยิ่งหมดหวัง ยังแต่ตัว
ทั้งครอบครัว ไม่เหลือ แม้เสื่อนอน
คนที่ช่วย ก็ช่วย ด้วยใจช่วย
คนฉกฉวย ก็มาก ดั่งทากหนอน
กว่าจะถึง มือได้ หลายขั่นตอน
ต้องรอก่อน รอบหน้า ค่อยมาเอา
1431
4
0
