หน้าส่วนตัว
๏บินลอยคว้างกลางหาวจนหนาวเหน็บ
กล้ำกลืนเก็บความช้ำเที่ยวร่ำหา
ขอบฟ้านั้นกว้างไกลสุดปลายตา
หวั่นผวาราตรีสีเงินยวง
ร่อนเร่ไปยังถิ่นถวิลหวัง
ม่านหมอกบังทั่วแผ่นดินแดนสรวง
สู่หนทางเดียวดายพ่ายลมลวง
แสงดับดวงใครเล่าเฝ้าอาวรณ์
คลื่นและลมโหมซ้ำกระหน่ำซัด
กายหนาวจัดขังใจเกินไถ่ถอน
ดุจสายป่านชีวิตถูกลิดรอน
ให้เหนื่อยอ่อนหลงทางแทบวางวาย
มองหาฝั่งไม่เห็นยากเย็นแท้
ย้ำรอยแผลมิหยุดสิ้นจุดหมาย
คราควันแฝงรายรอบคลุมครอบกาย
ถึงคราวพ่
2314
5
0
