กันนาเทวี
เสียงฟ้าครวญชวนใจสุดไหวหวั่น
ปลายวสันต์ฝนรินมิสิ้นสาย
นภาปิดอับแสงแห่งดาวราย
หนาวมิวายฝนชื้นชื่นฉ่ำเย็น
ลับเลือนลาฟ้าไกลใจหวนหา
จากสายตาหายวับกลับแลเห็น
อุ่นด้วยรักอื่นใดใช่ประเด็น
ร้อยเรียงเป็นถ้อยรสบทกวี
ฟ้าลิขิตหรือไรไยพานพบ
ยอมสยบดั่งมนต์พ้นศักดิ์ศรี
โอบเอื้อด้วยน้ำใจมอบไมตรี
สถิตที่กลางใจไปชั่วกาล
รวยระรินกลิ่นหอมอ้อมอกอุ่น
อวลละมุนน้ำคำที่พร่ำขาน
กระซิบแว่วดังแผ่วพริ้วดวงมาลย์
คล้ายลมผ่านฝนพราวหนาวเนื้อใน
หนาวฝนลาครานี้นี่ร้าวลึก
ลมเย็นดึกเยือกเย็นเป็นไฉน
ล่วงราตรีผ่านพ้นทนหนาวใจ
ยามเมื่อไร้คู่เชยเคยพนอ
สายฝนพรำก่อนลาน้ำตาหลั่ง
ขุนเขายังโอบอ้อมล้อมธารไหล
ม
1581
7
0
หน้าส่วนตัว
