ปลายตะวัน
อันวารวัน มิผันคล้อย ถอยวิถี
เปรียบวารี รินไหล ไม่คืนหลัง
อันอดีต กรีดกราย หมายเบือนบัง
มิอาจฝัง สิ่งพลั้งพลาด บำราศลืม
แต่งโดยปลายตะวัน(thaipoem.com)
แม้นเคยเอื้อน เคลื่อนคาย แค่ปลายถ้อย
พลันถ่วงถอย เป็นรอยหลัง เพียงครั้งปลื้ม
ฤๅร้าวราน ฝานเฝื่อน ยากเลือนลืม
มิอาจยืม เวลาทด มาปดบัง
อันกรรมลอบ กอร์ปไว้ ไม่อาจแก้
ดีชั่วแท้ ปรากฎ กำหนดฝัง
เกินย้อนยอก หลอกเลื่อน เคลื่อนคืนรัง
แล้วยุดยั้ง ความหลังร้าง ลบลางเลือน
อันเรื่องเก่า ร้าวหรือรื่น มิคืนหาย
ย่อมผ่องผาย ปรายอารมณ์ บ่มเสมือน
มโนธรรม เฝ้าย้ำความ คอยตามเตือน
ลืมฤๅเลือน เหมือนตายทั้ง แต่ยังเป็น
ก่อนทิวา ผว
1772
15
0
หน้าส่วนตัว
