มณีจันทร์
ถึงเวลาต้องจากพรากกันแล้ว
แม่ขวดแก้วแวววาวพร่าวแสงใส
น้ำเหลืองทองวิบวับสวยจับใจ
สั่นพลิ้วไหวระริกกระซิกครวญ (มณีจันทร์)
หยิบขวดมามองแก้วแคล้วจำจาก
แม้รักมากอดไว้ห้ามใจหวน
ได้แต่มองน้ำตารินไหลทวน
อกรัญจวนร่ำร้องต้องบอกลา(ยาแก้ปวด)
ถึงต้องจากกันไปไม่จากลับ
สามเดือนกลับคืนใจดังใฝ่หา
เราพรากจากกันไปเหมือนไกลตา
อีกไม่ช้าสามเดือนเหมือนสามวัน(มณีจันทร์)
สามเดือนพรากขวดเหล้าต้องเศร้าหมอง
อกเอ๋ยต้องสั่งใจไม่สุขสรร
จากตอนนี้ไม่ห่างจากนิรันดร์
ออกพรรษาพบกันทุกวันคืน(ยาแก้ปวด)
โอ้เหล้าจ๋า คราเราต้องพลัดพราก
สามเดือนจากยากเกินเมินจะฝืน
อาจ
1715
10
0
หน้าส่วนตัว
