เสียงลมครวญชวนใบไม้ให้ปลิดร่าง ลอยเคว้งคว้างจากกิ่งทิ้งความหลัง เมินก้านที่เกี่ยวก่อต่อพลัง ทิ้งความหวังหมดร่มเงาคราวชรา เดินมาถึงกึ่งทางอย่างโรยแรง สอดสายตาหาแหล่งพักคลายล้า มีแต่เพียงกิ่งก้านผ่านสายตา ไร้ร่มใบพฤกษาให้ชื่นใจ เหนื่อยเหลือเกินเดินมานานไม่พานพบ ผู้ร่วมรบอธรรมนำสดใส เพียรก่อสร้างแดนดินถิ่นพิไล มีเพียงผู้เดินทางไกลมาพักแรม เมื่อเหนื่อยคลายหายล้าก็ลาจาก ทิ้งเพียงซากความทรงจำคำเหน็บแถม ฝากรอยร้าวคำกล่าวเสียดเบียดใจแซม ครั้นลาแรม...ลืมผู้สร้าง....หมางสายตา ผ่านเวลาพร่าชีวิตทิ้งสิทธิ์ชอบ มาเก็บกอบปั้นดินร่วนให้ควรค่า กลายเป็นดาวประดับไว้ในนภา เมื่อถึงกาลก็จากลา...ทีละดวง ลมร้อนแผ่วผิวกายให้ทอดถอน ทุกบทตอนนั้นเพียรใจอย่างใหญ่หลวง แม้นล้มเหลวในดวงดาวทั้งปวง ยังภูมิใจในชีพช่วงได้สร้างดาว ยังเหลือทางข้างหน้าที่ท้าทาย ก่อนจะถึงที่หมาย ณ ปลายก้าว จะเก็บกอบกำลังใจขึ้นอีกคราว เพื่อสานฝันอันเพริศพราวแก่ปฐพี หากลมร้อนจะเผาผลาญราญร่างนั้น หรือพายุหมายชีวัน..จักไม่หนี อุปสรรคโหมรุมเร้าเข้าต่อตี จะก้าวบนแผ่นดินนี้สืบต่อไป
16 พฤษภาคม 2546 21:47 น. - comment id 138736
ปั้นดินร่วน ให้ควรค่า ประดับแสง ดาวร้อนแรง ส่องสว่าง กลางเวหา เมื่อถึงกาล ดาวร่วงพลัน จากนภา ด้วยศรัทธา ของพลัง ที่ตั้งใจ แม้นชีพนี้ ต้องล่วงดับ ลาลับร่าง คือผู้สร้าง ถากถางทาง สว่างใส พายุโหม กระหน่ำซ้ำ มิหวั่นใคร สู้ด้วยใจ มุ่งมั่นท้า และฝ่าฟัน....ฯ ขอเป็นกำลังใจให้กับ..คุณณรังษี..ผู้สร้าง..เพื่อให้แผ่นดินนี้ของเรา...สงบ..และร่มเย็นค่ะ...
16 พฤษภาคม 2546 22:49 น. - comment id 138759
.... ไพเราะ มากๆๆทั้งสอง คนเลยค่ะ.....
16 พฤษภาคม 2546 22:51 น. - comment id 138760
ปั้นดินให้เป็นดาวถึงคราวหนัก ใจไม่รักทำไม่ได้ใช่งานหมู ต้องวางแผนหลายขั้นมือชั้นครู กว่าจะรู้ผลที่สร้างนางสาวไทย มีหลายค่ายจ้า
16 พฤษภาคม 2546 23:42 น. - comment id 138772
ขอเป็นดาวกลางดินถิ่นแดนดง เพียงประสงค์หลอมดินถิ่นแดนนี้ ด้วยคำรักคำฝันกับคำกวี เป็นชีวิตด้วยดินดานที่กลางดง ติดตามมาหลายบท บทกวีโดนใจวาบปราด ปรัชญาแห่งชีวิตปรากฎชัดเจน ให้กำลังใจกันจรนางานที่รักต่อไปนะครับ
17 พฤษภาคม 2546 00:11 น. - comment id 138792
ประทับใจมาก........
17 พฤษภาคม 2546 01:02 น. - comment id 138811
โอ้กลอนใจนิ เศร้าแจมเศร้า เป็นใบไม้แห้งแล้งล่วงสู่ดิน ลมพัดสิ้น สรรสร้าง ทางสวรรค์ ยอมละลาย ธรณี เป็นดินพลัน เกิดชีวัน หน่อใหม่ ให้งดงาม แจมหวัง รสธรรม รสกานท์ แห่งแผ่นดิน มณีสิน มีค่า จากแรงหวัง ของกวี มีพลัง ร่วมฝากฝัง เพื่อเหนี่ยวรั้ง ความดี มีร่ำไป เป็นกำลังใจให้คนแกร่งนิ
17 พฤษภาคม 2546 01:14 น. - comment id 138816
ในถิ่นปรก รกเรื้อ ด้วยเครือหญ้า สร้างมรรคา ด้วยใจจินต์ ไม่สิ้นหวัง จากศรัทธา สู่ศรัทธา กล้าพลัง จากความหวัง สู่ความฝัน อันสกาว มีรอยแผล บาดผิวกาย เป็นลายริ้ว เลือดเนื้อปลิว เพราะหนามเรียว เกี่ยวให้ร้าว เป็นผู้นำ ต้องสละ ทุกเรื่องราว แต่ละก้าว ต้องมุ่งหมาย ให้ผู้ตาม ......ขอบคุณมากครับราชิกา ...ที่มาให้กำลังใจพร้อมกับบทกวีที่เปี่ยมด้วยความไพราะและน้ำใจ.... ..ขอบคุณในความสนุกสนานที่มีสาระที่นำมาแจมครับ ...คุณฤกษ์ ชัยพฤกษ์ และลำน้ำน่าน...ไพเราะมากครับ ...ดาวกลางดิน และกำลังใจที่มอบมา ขอบคุณในความกรุณาของใจปลายทาง และพุดพัดชา ..ที่ชอบและบอกให้ทราบนะครับ ..กำลังใจเพียบแปร้เลยครับวันนี้....
17 พฤษภาคม 2546 01:16 น. - comment id 138817
ขอบคุณมากครับน้ำ...(แอบมาไม่ทันระวังตัว) น้ำใจจากกวีที่รังสรรค์งานศิลป์ ...เป็นสิ่งที่มีค่ามากครับ....
17 พฤษภาคม 2546 01:25 น. - comment id 138819
กลอนแนวพี่ณรังษี มีโศกมีพลังจัง ขอน้อมเป๊นแบบอย่างครับ นึกถึงครับ
17 พฤษภาคม 2546 07:41 น. - comment id 138857
(^_^)............)
21 พฤษภาคม 2546 01:43 น. - comment id 139737
จับดิน..มาปั้น. รูปจันทร์..เบี้ยวเบี้ยว.. จากก้อน..ดินเหนียว.. ฉายเดียว..นั่งมอง.. คำถาม.ที่พบ.. ใช่ลบ.. ฉันลอง.. โปรดอย่า..คอยจ้อง. ฉันจะลอง..ปั้นดู..(นะคะ).. แบบว่า..จันทร์สวย.. งง.งวย.. ภาพหรู.. สวยสุด..ฉันรู้.. เป็นครู..ในใจ.. ปั้นผิด..แบบต่าง.. สรรสร้าง..ภายใน.. แค่คิด..อยากได้.. ทางใหม่.. ใจฝัน.. ..ดินสีดำ.. ฉันจำ..มุ่งมั่น.. วาดสิ่ง..ที่ฝัน.. สักวัน.. เป็นจริง.. .... ละเลง..ฝัน.. จับปั้น..เป็นดาว.. ล้อมรอบ..ภูเขา.. มีเงา..เมฆใส.. ..ปั้น..หน้ายิ้ม.. ด้วยดิน..ด้วยใจ.. สิ่งที่..ทำได้.. ยิ้มให้..ไมตรี.. ..เรน..ขอโทษ... ..แบบว่า..อยากแต่ง..แล้วดิค่ะ.. จบไม่ลง.. งัยดีค่ะเนี่ย..!! เฮ้อ..(ถอนจายย..).. ..กรุณา..แก้ไข..ให้เรนด้วย.. ..ขอบคุณ..นะคะ.. แว๊ปป..
21 พฤษภาคม 2546 13:34 น. - comment id 139784
มาแล้วครับมาช่วยกัน ปั้น..หน้ายิ้ม.. ด้วยดิน..ด้วยใจ.. สิ่งที่..ทำได้.. ยิ้มให้..ไมตรี.. .....อิ่มอกอิ่มใจ .....ปั้นได้อย่างนี้ .....ดีกว่าไม่มี .....ความฝันปั้นดิน....นะครับเรน.... ไม่มีอะไรจะแก้ไขโลกใบน้อยๆที่งดงามของเรนหรอกนะครับ.... ขอบคุณมากครับที่มาร่วมผลิตปฏิมากรรม...
21 พฤษภาคม 2546 21:16 น. - comment id 139876
กลับมาอีกครั้ง.. ..เพื่อบอกว่า.. เรนกล้า..ที่จะทำ.. จากดิน..สีดำ.. เรนจะปั้น..จินตนาการ.. ..เรน..ขอบคุณค่ะ..
21 พฤษภาคม 2546 23:27 น. - comment id 139910
ตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ ต้องมีก้าวต่อไปแม้อ่อนล้า ตราบเท่าที่ยังมีกาลเวลา ต้องมีค่าในชีวิตก่อนปลิดปลง.... @จะเป็นกำลังใจให้นะครับ