10 กันยายน 2546 18:07 น.

- - รายงาน - -

|NdEpEndEnT




อ่อนล้าสิ้นพลังแรงขับขาน
นั่งพิมพ์งานอยู่หน้าคอมใจไหวหวั่น
นิ้วจิ้มแป้นอ่านอักษรช่างรัวรัน
เอนกอนันต์ค่าของรายงาน

คือวิชาพากเพียรเขียนคำมั่น
ตั้งใจทำสรรสร้างเสกแสงจ้าน
คือค่าควรกระทำประสบการณ์
อีกเนิ่นนานจักพึงคิดสบายตน


				
10 กันยายน 2546 12:39 น.

- - ชะล้างกิเลส - -

|NdEpEndEnT






อรุณรุ่งอึมครึมนภาฟ้า
อกอุราหมองหม่นสิมืดมิด
เมฆาเกลื่อนกลบระปกปิด
อยู่เนืองนิตย์แน่นหนาในฉับพลัน

อาทิตย์ห่างหายในเวหา
หยดน้ำตารินไหลต้องฝืนกลั้น
เฉกกองไฟสุมโรมรัน
สิโศกศัลย์โหยหาใครอาทร

ณ โลกหล้าล้วนพบสุขเกษม
มนุษีปรีเปรมกันสลอน
ณ มุมมืดหลืบหลบแหล่งนคร
คืนเก่าก่อนนอนหลับหนแห่งใด

ต่างผู้ฅนอิจฉาแก่งแย่งชิง
สงบนิ่งสู่ภวังค์เหตุไฉน
ด้วยตัณหารุมล้อมมากพิษภัย
ช่วงชิงชัยแข่งขันโลกโลกีย์

ให้สายฝนชะล้างกิเลสเถิด
จึงก่อเกิดทางธรรมตามวิถี
ขจัดคราบคลาไคลของชีวี
จักพึงมีกรรมดีชื่นกมล

มองเห็นรูปธรรมที่เป็นไป
ชโลมไล้ลูบกายให้สับสน
ฤๅนามธรรมในจิตบ้างวกวน
ทุรชนหวาดหวั่นนรกา

- -



				
9 กันยายน 2546 17:23 น.

- - บางขณะช่วงหนึ่งรำพึงถาม - -

|NdEpEndEnT





เธอจรจากร้างลาอ้างว้างจิต
คนึงคิดถวิลเพรียกเรียกห่วงหา
คืนเก่าก่อนนอนเคียงคู่กายา
ทุกเวลานาทีแนบชิดใกล้

มองทะเลเมินฟ้ามาบรรจบ
ประสบพบเนิ่นนานระโหยให้
ต่างวันต่างคืนของหัวใจ
ประโลมไล้ต่างห่มกันและกัน

สายลมพัดพาผ่านอุราชื่น
ระเริงรื่นแผ่วผิวผะผาดผัน
กล่อมอารมณ์บรรเลงครื้นเครงครัน
งามเฉิดฉันแจ่มฤดีกมลมาลย์

แดดทอแสงยามอรุณยะแย้มเริ่ม
ไออุ่นอิ่มเคลิบเคลิ้มผสมผสาน
สัมผัสชีพระรีบเร่งด้วยลมปราณ
ตะลีตะลานแข่งแสงกับเมฆา

ตะวันแจ้งแรงขับร้อนระอุ
ละล่วงลุผ่านฝัน ฤ จะท้า
เฉกนภาเคลื่อนคล้อยจะไคลคลา
ฤ จะกล้ากร้าวแกร่งทุรชน

หยาดฝนปรุงแต่งรสขื่นขม
เหมือนอารมณ์หลากหลายที่ปะปน
โปรยสบัดเยี่ยมเยือนได้ยินยล
รู้จักตนควรกระทำการสิ่งใด

ในภวังค์ฝังลึกละมุนหวาน
อุดมการณ์แผ่ซ่านอาบผิวไซร้
ลุ่มหลงลึกมิกลัวเกรงแห่งเพทภัย
อายุขัยลาล่วงอิ่มเอมอร

บางขณะช่วงหนึ่งรำพึงถาม
วะวาบหวามหวนคิดมิอาจถอน
ยามเปลี่ยวเหงาเศร้าจิตใจอาวรณ์
ฤร้าวรอนมอดม้วยมรณา

- -


				
8 กันยายน 2546 17:16 น.

- - ถึงคราหลับชั่วนิรันดร์ - -

|NdEpEndEnT





ฝนโปรยผะแผ่วเบา
ช่วยบรรเทากายาร้อน
ชะล้างกิเลสถอน
ชะกล่อนกลวงสู่วิมาน

สายฝนห่มชีวา
จากนภาระร่ายร่าน
เมฆาจึงคืบคลาน
สู่ภวังค์ห้องแห่งฝัน

มายาที่บดบัง
ถะถั่งโถมฟะฟาดลั่น
สายฟ้าร้าวรอนรัน
ชีวาพลันฝังสู่ดิน

ห้วงฝันอันหลับนิ่ง
ล่วงลงดิ่งดับสูญสิ้น
ร่างไร้โบกโบยบิน
สู่เมฆินเพรียกอาทร

หัวใจคนึงหา
ดวงอุราจักม้วยมรณ์
เวหาสิขจร
รึลงนอนใต้ธารา

สงบสงัดเงียบ
หวิวยะเยียบจิตผวา
ระอุหนาวให้โหยหา
ถึงคราหลับชั่วนิรันดร์



				
7 กันยายน 2546 23:14 น.

- - ช่วยเตือน - -

|NdEpEndEnT




ถูกกลั่นแกล้งจากสวรรค์ชั้นฟ้า
ให้ต้องมาสมสู่เหตุไฉน
รึเราเองตอบรับด้วยหรือไร
ควรหรือไม่ใจตนที่รู้ดี

มีสติยั้งคิดทุกเวลา
ที่นำพาบ่วงติดกับชีวี
คือสุขสมปราถนาแห่งฤดี
ใจจงมีความสุขตลอดกาล

บอกหัวใจอย่าคิดมากสิใจจ๋า
ให้เวลาช่วยเตือนติดทุกวันผ่าน
แม้ห่างกันกี่ปีอันเนิ่นนาน
จากเมื่อวานสู่วันนี้ไกลแสนไกล


				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟ|NdEpEndEnT
Lovings  |NdEpEndEnT เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟ|NdEpEndEnT
Lovings  |NdEpEndEnT เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟ|NdEpEndEnT
Lovings  |NdEpEndEnT เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึง|NdEpEndEnT