พุด
นอนแลฝนหล่นพราวดั่งดาวร่วง
ชะพวงแก้วกลีบเกสรหอม
การะเวกปลิดพรายคล้ายฝากตรอม
รอคนดอมมาชื่นในคืนเพ็ญ
มืดหมองหม่นมัวสลัวเมฆ
ฟ้าเสกสอนโศกโลกที่เห็น
ฤดูกาลผ่านมากี่เช้าเย็น
ก็จะเป็นเช่นนี้ที่รอราน
มวลมนุษย์มากมายคล้ายลืมสิ้น
หลงถวิลเพียงรสชื่นในคืนหวาน
หารู้ไม่ลมหายใจแท้ใช่นาน
รอพรากผ่านลำพังสิ้นหวังใด
กุมมือกันนะคนดีของชีวิต
ทอดสถิตแดนสวรรค์ที่ฝันใฝ่
หลับตาลงแล้วปล่อยวางทั้งร่างใจ
งามภายในใสดั่งแก้วไร้สิ้นแล้วสุขมายา..!
ที่รัก..น่ะรัก...!
จากเนินทุ่งที่แลไกลได้รายรอบ
พบภูผาโอบกอดดั่งสวรรค์
มีไร่สัปปะรดละลดหลั่นลาดชัน
ในท่ามวันฟ้าสว่างกระจ่างใจ
ดงด
1315
2
0
หน้าส่วนตัว
