พิพัฒนชัย พรมศรี
๏ รวีฉายฉาบพื้น
เด็กน้อยตื่นจากฝากฝัน
ผวะผวาพลัน
หวั่นเห็นยักษ์เยื้องเกรียวกรู
๏ ร้องไห้และแงงอ
น้ำตาหนอก็หลั่งพรู
ปาดแก้มชะแง้มดู
กลัวเจ้ายักษ์มาผลักเกว
๏ คนเลี้ยงไม่รู้คิด
ยิ่งปลอบปลิดยิ่งโยเย
มือสักแต่ไกวเห่
ยิ่งแย่ลงยิ่งเลวลง
๏ ยักษ์ยิ้มกระหยิ่มใจ
ตะบึงไปจากไพรพง
กราดกร้าวทุกด้าวดง
สะแหยะเขี้ยวเขมือบย่ำ
๏ เปลอุ่นที่หนุนนอน
ก็ร้อนเร่าทุกเช้าค่ำ
ช้ำชอกซ้ำชอกช้ำ
อยู่เช่นนี้อยู่อย่างนี้
๏ แดดอ่อนเริ่มรอนเลือน
ตะวันเคลื่อนเดือนแทนที่
ความหวังยังคงมี
ยังเจิดจ้ากว่าดาวใด
๏ เด็กฝันว่าวันหนึ่ง
คงถึงคราที่คนไทย
จะเริ่มร่วมแรงใจ
ไล่ยักษ์ใหญ่จนไกลเปล !
_________
1497
1
0
หน้าส่วนตัว
