คืนแรมสามค่ำหน้าร้อน
ไม่ได้โกรธโทษใครมาหลายปี
ไม่เคยมีที่จะหวง ..อภัยให้
วันนี้โดนรักเศร้าแผดเผาใจ
อยากอภัยแต่ยังติดอยู่นิดนึง
เขาว่าถ้าเรารักใครมากพอ
ไม่ทดท้อ มากน้อยไปไม่ห้ามหึง
อภัยได้ อภัยหมดปลดบึ้งตึง
แปลกใจจึง ทำไมไม่อภัยนาง
ทบทวนจิตคิดไปให้วนวก
ติดพงรกในจิตคิดหมองหมาง
ก็ทั้งห้วงดวงใจเรา ไม่เบาบาง
ไม่เคยวางหรือว่างรักสักเสี้ยวใจ
กระไรเลยคนเคยรักมาหักลด
ร้าวรันทดเจ็บจนซึ้งถึงไหนไหน
กอดความเจ็บ เก็บความจุกทุกข์ทรวงใน
เพียงอภัย.. ใจที่เศร้าก็เบาลง
ถามใจ.. โกรธทำไมให้สิ้นสุข
ปล่อยให้ทุกข์ป่นใจเป็นเช่นผุยผง
ใจตอบ.. ยอมทุกข์ตาย วายชีพ
1844
3
0
หน้าส่วนตัว
