วรรณวราภรณ์_เมย์
ฉันเฝ้ามองออกไปที่หน้าต่าง
คืนเดือนร้างแลไปช่างใจหาย
มีหมู่ดาวไร้เดือนเคียงข้างกาย
ยามราตรีนี้คล้ายดั่งใจเรา
อันหัวใจที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง
ไร้ซึ่งแสงเคลือบแคลงด้วยความเขลา
เปรียบดาราดวงน้อยคอยเอื้อมเอา
หยิบยืมแสงจากแขเขาเอามายล
ความใฝ่ฝันของดาราดวงน้อยนี้
ฝันอยากมีดวงไฟไว้ส่องผล
เป็นดาวฤกษ์ดวงสำคัญ ณ กมล
อยากส่องแสงและคอยดลบนโลกา
ดลบันดาลให้โลกสงบสุข
ไร้ซึ่งทุกข์ไร้กิเลสสิเนหา
ไร้ซึ่งพวกหมานุษย์-สันดานกา
ที่คอยมาบรรเลง เพลงโลกีย์
เป็นแค่ฝันของดวงดาวดวงน้อยนี้
ไม่อาจมีความฝันอันหรูหรา
แค่อยากเห็นชาติไทยพัฒนา
ไม่อยากเห็นพี่น้องมาทะเลาะกัน
แหล่งรวมใจนั้นหรือก็คือ พ่อ
1221
1
0
หน้าส่วนตัว
