ขมิ้นบินหลา ตะวันรอนยอแสงแฝงหวนซึ้ง สิ่งตราตรึงพฤกษ์ไพรในแนวสณฑ์ จวนจะค่ำแล้วหนอรอ..นฤมล อกปั่นปนซาบซ่านฟุ้งพล่านหทัย ทิวเทือกเขาบรรทัดช่างมัดห้วง สุดแสนห่วงกานดาจะหาไหน หวิวลมผ่านโศกเศร้าเคล้าสู่ใน ดุจดวงใจละล่องท่องเมฆินทร์ มองคอนน้อยคอยรักปักใจซ่าน เคยขับขานว่างเปล่าใจเฝ้าถวิล บินหลาเอ๋ยฝันเจ้าเฝ้าหวั่นจินต์ แสนจะสิ้นหนทางร้างลิดรอน บินกู่ร้องก้องเรียกซ่านสุดเสียง ปราศสำเนียงค้นหาฝ่าสิงขร จวนจะค่ำแล้วรอหนอบังอร สุรีย์ย้อนแสงส่องสาดผ่องนภา ทะยานสู่ท้องฟ้าสายตาส่อง เหม่อค้นมองขมิ้นน้อยละห้อยหา ป่านฉะนี้ไยลับไม่กลับมา ยอดเสน่หาจวนครึ้มซึมหัวใจ ถลาลงค้นหาฝ่าพุ่มไพรสณฑ์ ห้วงดวงกมลโหยหาน้ำตาไหล ขมิ้นเอ๋ยเจ้าอยู่ไหนไยหนีไกล หรือลืมไพรบินหลาทิ้งคาคอน ต่อไปนี้ใครเล่าเฝ้าคุยด้วย ปรึกษาช่วยหมดสิ้นจินต์สังหรณ์ เหลือเพียงคอนว่างเปล่าเฝ้าอาวรณ์ ห้วงสะท้อนรินหลั่งพรั่งน้ำตา วิเวกแว่วสำเนียงเสียงเค้าแมว คางค้าวแผ่วโฉบฉวัดจัดมุ่งหา เขาเริงร่าเบิกบานซ่านไพรพนา โอ้บินหลาหงอยเหงาเฝ้าเคียงคอน. *** แก้วประเสริฐ. ***
17 พฤศจิกายน 2552 20:53 น. - comment id 731269
แวะมาเยี่ยมครูแก้วครับ.. ผมนึกถึงเพลงที่ครูบอก คุณยายแม่มดเลยนะครับ ของสมยศ ทัศนพันธ์ เจ้าเขาเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ นอกเหนือจากการทอดคำ หรือทิ้งคำ ฟังเพลงรุ่นนี้ทำให้..มีความใจเย็นขึ้นเยอะครับครู นอกจากมาเยี่ยม ยังมารับคำแนะนำ จากครูแก้ว ที่ชี้แนะ แนะนำ ให้กับศิษย์แต่ละคนครับ ครูแก้ว ต้องพักผ่อนเยอะๆนะครับ.. ศิษย์กิ่งโศก
17 พฤศจิกายน 2552 21:07 น. - comment id 980736
คุณ แสงเพชร สวัสดีจ้าเจริญสุขเถอะศิษย์รักเรา ขอให้สมปรารถนา ในสิ่งที่ต้องการนะ ครูเองพึ่งจะดีขึ้นมากก็ช่วงนี้ แหละด้วยทานยาบำรุงบ้าง ออกกำลังกายบริหาร บ้าง ตอนแรกนึกว่าอัมพฤตจะเล่นงานเสียอีกแต่ อาศัยจิตใจนี่แหละและสมาธิช่วย คิดว่าทุกๆอย่าง เป็นไปตามกรรมและวาระของเวร ย่อม เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา สิ่งใดเกิดก็ให้มันเกิด จะได้ ใช้หนี้เวรเก่าๆ หากไม่ใช่สิ่งที่เราทำก็จะดีเอง ตั้งแต่นั้นมาก็ค่อยๆทุเลา เรียกได้ว่าดีขึ้นมาก ทีเดียว แสงเอ๋ยไม่มีธรรมะใดๆในโลกนี้จะ เท่ากับการสั่งสอนของพระพุทธเจ้าหรอก หาก เราสามารถคิดได้ ลด ละ เลิก วาง เสียบ้าง สภาพจิตใจเราก็จะโล่งปลอดโปร่ง เมื่อเราไม่ กลัวสร้างพลังภายในใจเราขึ้นมา ทุกอย่างก็ สามารถแก้ไขได้ ยกเว้นแต่เวรกรรมเก่าเรา เท่านั้นที่เราไม่รู้ว่าเราได้ทำอะไรไปบ้าง แต่ ในชาตินี้ครูเชื่อมั่นตัวเองว่าไม่เคยสร้างเวร กรรมไว้ คงจะมีก็เพียงแต่สมัยเด็กๆเท่านั้น พอรู้ความคิดได้ก็เลิกเสีย คิดว่าชาตินี้คงจะไม่ มีกรรมที่สร้างไว้มากนัก แต่กรรมในชาติก่อน นั้นครูเองไม่รู้ ด้วยยังไม่ถึงขั้นระลึกชาติได้ ครูคิดว่าสิ่งใดดีควรทำ สิ่งใดไม่ดีละวางเสีย นี่แหละทำให้ชีวิตรอดปลอดภัยมาตลอด จนบัดนี้ ในชีวิตผ่านมาไม่เคยสักครั้งเดียว จะนอนที่ โรงพยาบาล การป่วยก็เพียงกรรมเล็กๆน้อยๆ เท่านั้นเอง ไม่ทำให้ใครเสียใจ ยกเว้นว่าเขา จะทำให้ครูเสียใจ ครูก็ละเสียเลิกกันเท่านั้น เอง การเสียบางอย่างครูถือว่าได้ใช้กรรมนั้นๆ จ๊ะ ครูรักศิษย์เสมอ สิ่งใดครูรู้ไม่เคยเลยคิด จะปิดบัง เพียงแต่ว่าครูจะเลือกคนว่าใครที่จะ รับได้แค่ไหน จึงได้ตั้งกฏไว้สามข้อ คือเก่งไม่ ควรเก่งเกินสามอย่าง ไม่ใช่เพื่อครูแต่เพื่อศิษย์ เราเท่านั้นเองเขาจะเกิดความสับสน การที่ครู บอกว่าเมื่อเขียนกลอนแล้วให้ลืมให้หมดหมาย ถึงการทำจิตใจเราให้ว่างๆไว้ จะได้คิดในสิ่ง อิ่นๆอีกที่เราจะต้องนำมาคิดก็เท่านั้นเอง ด้วย ในโลกนี้ย่อมมีหลายๆอย่างที่จะเข้ามาสู่เราเสมอ หากเราไม่ทำให้จิตใจเราปลอดโปร่งก็เหมือน กับถังขยะที่เก็บหมักหมมไว้นั่นเอง รักศิษย์เรา เสมอ ขอบใจศิษย์เราที่ห่วงใยครู รักเสมอ แก้วประเสริฐ.
17 พฤศจิกายน 2552 21:37 น. - comment id 988556
คุณ กิ่งโศก สมัยก่อนนั้นการเป็นนักร้องไม่ใช่ว่าต้องรูปหล่อ ต้องน้ำเสียงการร้องลีลาเป็นหลัก เขาจะร้องเพลง มักจะใช้ใจใส่เข้าไปในเนื้อร้องเหมือนกับครูบอก การเขียนกลอนก็เหมือนกัน ดั่งหุ่นที่ครูชอบยกมา แสดงไว้ หากการร้องเพลงเราไม่เอาอารมณ์ใจเรา เข้ากับเนื้อร้องแล้ว เพลงนั้นก็จะขาดชีวิตชีวาไป นักร้องสมัยก่อนถึงรูปร่างไม่หล่อเหมือนนักร้อง สมัยนี้จ๊ะ ศิษย์รักเอย การอ่านงานที่ครูตอบกับ ศิษย์ทั้งหลายนั้นแหละดีแล้ว ด้วยการมอบของ ให้ศิษย์แต่ละคนครูต้องอ่านออกว่าควรจะทำ อย่างไรเขาถึงจะรับได้ขนาดไหนเป็นต้น แล้ว ค่อยๆแนะนำภายหลัง ทุกๆกระทู้ตอบครูจะบอก วิธีการต่างๆให้แก่แต่ละคนเสมอๆ ฉนั้นควรยิ่ง ในการอ่านงานตอบของครู มันเป็นเกล็ดย่อย ที่ครูรวบรวมไว้ค่อยๆทะยอยบอกไป ครั้นจะบอก ทีเดียวมันก็ไร้ประโยชน์ อย่างเช่นเจ้าแบม หรือเทียนหยด โดยเฉพาะเทียนหยดนั้นมาขอ ครูเล่นโคลง ครูไม่อนุญาตเขาก็เชื่อ มาจนบัดนี้ กลอนเขาก้าวหน้าไปมากๆครูเลยให้เขาหัดเล่น กลอน ฉนั้นศิษย์รักเราควรจะเข้าไปดูศิษย์รุ่น พี่รุ่นน้อง ด้วยครูจะบอกแต่ละคนไม่เหมือนๆกัน อย่างเจ้า ดาวระดาเองก็ศิษย์ครูแต่งานอาจแยะ หายไปนาน กลับมาครูก็แนะนำไป เขาเป็นศิษย์ ครูมานานแล้วเหมือนกัน จนบางครั้งจำแทบไม่ ได้หากไม่บอกเพราะแยะจริงๆนะ นอกจากระยะ ใหม่ๆนี่แหละจำแม่น เธอเองก็งานกลอนโคลง นั้นไปได้อย่างรวดเร็วเหลือเชื่อจริงๆด้วยอาจจะ มีพรสวรรค์อยู่ในตัว อีกประการหนึ่งเธอชอบคิด โน่นคิดนี่ค้นหาความรู้ประกอบด้วย การเขียน กลอนอย่างที่ครูบอกเจ้าแสงเพชรนั้น หากเป็น ทางจีนเขาเรียกว่า สูงสุดคืนสู่สามัญ ความหมาย นี้ต้องมาขยายความถึงจะรู้แก่นแท้จริงว่าหมาย ถึงอะไร การสูงสุดนั้นคือการเล่นกลอนของเรา ว่าถึงขั้นไหนต่อไปมิได้แล้วถึงจะเรียกว่าขั้นสูงสุด แล้วก็ปล่อยวางไปไม่เก็บสะสมไว้ เพื่อจิตใจเรา จะว่าง ดังที่กล่าวเสมอมันไม่หายไปไหนหรอก มันอยู่ที่เรานี่แหละ หากต้องการนึกถึงเขา เขา ก็จะออกมาเองแหละ ก็เช่นเดียวกันแหละ ยกเว้น ฉันทลักษณ์เท่านั้นที่ต้องจดจำไม่ลืม เธอกับเจ้า แบมเทียนหยดไม่ดื้อเชื่อครู แต่บางครั้งเจ้าแบม ก็หลงทางเหมือนกันด้วยหาตัวลงไม่ได้นั่นเอง แต่ไม่เป็นไรต่อไปหากไม่รู้ด้วยตัวเองแล้วก็ ยากจะสั่งสอนบังคับ กลอนแปดคือรากเง่าของ กานท์ทุกๆชนิด หากทดลองก็ได้เธอลองแต่ง อย่างอื่นดูซิ หรือไปอ่านกานท์อื่นๆดูมักจะมาลง ที่กลอนแปดแทบทั้งสิ้น แม้นจะเปลี่ยนแนวทาง อย่างไรก็ไม่พ้น ฉนั้นครูถึงบอกให้เล่นกลอน แปดให้ชำนาญก่อนจนแน่แก่ใจเราแล้วนั่น แหละถึงจะไปเล่นอย่างอื่น แล้วก็จะง่ายมากๆ ด้วยการสอนของครูจะเน้นความอ่อนหวานอ่อน ช้อยพลิ้วไหวเป็นหลักสำคัญ เพื่อสร้างเรียก อารมณ์คนอ่านให้ไหวตามการเขียนของเรา ฉนั้นวรรคสองสุดท้ายครูถึงเน้นแล้วเน้นอีก ให้ใช้อักษรสูงเป็นหลัก ด้วยอักษรที่มีทำนอง ในตัวเองเสร็จนั้นหากจะนำมาเข้ากับอักษรสูง มันค่อนข้างยากกว่า เสียงที่แทนอักษรสูงจ๊ะ รักศิษย์เราเสมอ ครูอาจจะแก่ขี้บ่นหน่อยนะแต่ ทนฟังๆเอาเถอะจ๊ะ อีกประการหนึ่งครูตั้งใจว่า ศิษย์ครูต้องเก่งกว่าครูถึงจะเรียกว่าการแนะนำ ประสบความสำเร็จ ครูจะยินดีมากๆจ๊ะ รักศิษย์เราเสมอ แก้วประเสริฐ.
18 พฤศจิกายน 2552 09:14 น. - comment id 1044017
มาดูผลงาน ระดับเซียน ครับ คงไม่ว่ากันนะครับ ทีศิษย์นอกคอก เช่นผม มาชื่นชมผลงาน ที่หวานละมุนไม่คลาย แต่ที่สำคัญ ขอให้คุณลุง แข็งแรงตลอดไปนะครับ ผลงานที่เขียนออกมา หลายคำ ผมก็พยายามแอบจดแอบจำ เพื่อว่า วันข้างหน้า จะพอเขียนได้คล่องๆ อย่างคุณลุง บ้างน่ะครับ
18 พฤศจิกายน 2552 11:33 น. - comment id 1044087
คุณ กวีน้อยฯ หลานรักเอ๋ย จะเป็นศิษย์นอกในไม่สำคัญ เพราะรักเจ้าอยู่แล้วติดตามอ่านงานตลอด แต่ให้ พยายามอ่านกระทู้ที่ลุงเองตอบไว้ ให้มากๆเพราะว่า ทุกๆกระทู้ตอบได้แฝงเคล็ดลับบางอย่างไว้เสมอๆแก่ ศิษย์ลุง แล้วพยายามทำตามนะก็จะได้ความอ่อนช้อย เองแหละ สำหรับลุงรักหลานอยู่แล้วบอกเท่านี้ นะ หากเชื่อก็ทำตามก็แล้วกัน รักหลานเราเสมอ แก้วประเสริฐ.
18 พฤศจิกายน 2552 12:26 น. - comment id 1044105
๐ ขมิ้นหลง อยู่ดงแดนไหน ว่ายฟ้าไกล ไปไหนหนอนวล ๐ บินหลาดง เกาะกรงรอหวน ขมิ้นนวล เฝ้าครวญคร่ำจินต์ ๐ ขมิ้นหลงดงไหนไม่คืนกลับ ปล่อยพี่จับจุกเจ่าเฝ้าถวิล รอเจ้าหวนทวนมาอยู่อาจินต์ นะขมิ้นน้องน้อยพี่คอยนาง...ฯ มาเยี่ยมท่านพี่ พร้อมอ่านกลอนงามๆเพราะพริ้ง ท่านพี่รักษาสุขภาพ มากๆนะครับ รักและเคารพเสมอ ครับ
18 พฤศจิกายน 2552 13:55 น. - comment id 1044140
คุณ คนกุลา ขอบใจน้องรักมาก เขียนกลอนได้งามจ๊ะ กลอนน้องเราช่างเหมือนกับกลอนพี่เชียวหากว่า ไม่บอกชื่อจะแทบแยกกันไม่ออกเลยล่ะใครเป็นใคร จริงๆนะ อนาคตน้องไปไกลแน่เหมือนกับศิษย์พี่ก็ ไปไกลแทนตัวพี่ได้เลยล่ะ พี่แก่มากแล้วไม่รู้ว่า จะเลิกลาไปเมื่อไหร่ หากมือยังพิมพ์ได้ก็จะทำไป เรื่อยๆ นอกจากมือจะไม่ไหวเท่านั้น นอกจากจะ มาอ่านงานเท่านั้นเอง หรือไม่ก็ตายไปนั่นแหละ พี่เองรักสถานที่นี้มากด้วยเริ่มต้นเล่นกลอน ส่งกลอนที่นี่เป็นแห่งเดียวและจะเป็นแห่งสุดท้าย ส่วนที่อื่นๆนานๆจะส่ง ส่วนมากจะส่งที่เวปฯของ คุณดอกแก้ว มีคนชวนพี่ไปส่งงานเวปฯเขาแต่ พี่เกรงใจส่งครั้งสองครั้งได้รับการต้อนรับได้ดี แต่นิสัยพี่รักเดียวเสมอๆ จึงปล่อยไปจ๊ะ ตอนนี้ งานจะส่งที่นี่ส่วนมาก นานๆจะส่งไปที่เวปฯคุณ ดอกแก้วเท่านั้นเองรักเกรงใจเขา รักน้องพี่เสมอๆ แก้วประเสริฐ.
16 พฤศจิกายน 2552 17:06 น. - comment id 1065374
บินกลับบ้านก่อนค่ะคุณลุง ค่ำแล้วค่ะ
16 พฤศจิกายน 2552 18:07 น. - comment id 1065395
ขมิ้นกับบินหลาอันเดียวกันเหรอครับ
16 พฤศจิกายน 2552 18:23 น. - comment id 1065412
ขอให้คุณพระคุ้มครอง สุขภาพแข็งแรงนะคะ แก้วประเสริฐ ร่างกายไม่แข็ง แต่ถ้าใจเราเข้มแข็งก็สู้ได้ทุกโรคค่ะ....สู้ๆอย่าเพิ่งท้อแท้เหนื่อยหน่ายกับร่างกายหรือโรคภัยที่ต้องเจอนะคะ เพราะน้าฝนก็ไม่สบายอยู่ต่างแดนค่ะ แต่กำลังใจดีมากๆเลย.....ตอนนี้หายแล้วค่ะ คุณหมอบอกว่า กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ สู้ๆนะคะ
16 พฤศจิกายน 2552 18:25 น. - comment id 1065413
^ ^ ^ ร่างกายไม่แข็งแรง (พิมพ์ตกหล่นค่ะ...แหะ...)
16 พฤศจิกายน 2552 19:11 น. - comment id 1065449
คุณ เพียงพลิ้ว อ้าวหลานกานต์พลิ้วกลับบ้านเลยเหรอไม่ พลิ้วไปเที่ยวห้างหรือหลาน รักเสมอ แก้วประเสริฐ.
16 พฤศจิกายน 2552 19:14 น. - comment id 1065453
คุณ ครูกระดาษทราย ผมเองก็ไม่รู้จะเขียนอะไร พลันนึกถึงครั้งเก่าๆ ก็เลยทบทวนอีกครั้งครับ รักเสมอ แก้วประเสริฐ.
16 พฤศจิกายน 2552 19:23 น. - comment id 1065459
คุณ ปติ ตันขุนทด ภาพแรกเป็นภาพนกบินหลา เป็นชื่อเรียกของ ทางใต้เขาครับ ทางภาคกลางเขาเรียกว่า นกกางเขน ป่าครับ เสียงไพเราะจับใจ แต่ทางภาคกลางนั้นตัว เล็ก แต่ทางใต้นั้นจะตัวใหญ่เสียงก้องกังวานมาก หวานพลิ้วอ่อนช้อยมากครับ แต่เอามาเลี้ยงไม่ได้ จะตายหมด ผมเคยเอามาเลี้ยงครับขนาดขุนอย่างดี แต่ก็ตาย ด้วยหาหนอนสดๆไม่ได้ให้แต่อาหารแห้ง มันไม่กินครับ เวลาร้องจะเสียงหวานเชียวครับ ส่วนภาพล่างนั้นเป็นนกขมิ้นป่าเช่นกันครับ ที่เขาเอามาเลี้ยงกันนั้นมักเป็นขมิ้นนอกครับ ส่วนของไทยจับยากว่องไวมากครับ เสียงออก หวานเล็กๆครับไม่ค่อยสวยเหมือนของนอกเขา และก็มักจะตายเหมือนนกบินหลาแหละครับ หากคุณเคยฟังเพลงทางใต้ของวงอะไรจำ ไม่ได้เขาแต่งนำมาร้องดังมากๆครับ ดังพอๆกับ กลับใต้บ้านเรานั่นแหละครับ แล้ววงนี้ก็หายไป แต่คุณหามาฟังซิครับจะติดใจมากครับ รักเสมอ แก้วประเสริฐ.
16 พฤศจิกายน 2552 19:30 น. - comment id 1065464
คุณ โคลอน ขอบคุณในคำอวยพรครับ ผมเองรู้ตัวเองครับ ว่าอายุคงจะไม่ยืนหรอกครับ อีกอย่างหนึ่งนั้น กรรมพันธุ์ก็อายุมักสั้นทั้งคุณพ่อคุณแม่ครับ และ พี่ๆเขาตายไปเกือบหมดมี เก้าคน ตอนนี้เหลือแค่ สามคนเท่านั้นครับ ทุกๆคนก็แย่ทั้งนั้น มีผมเอง ค่อยยังชั่วหน่อยด้วยกายบริหารเสมอๆครับ เหลือ พี่สาวก็แย่มากแล้ว ส่วนน้องชายผมแก่กว่าผมอีก ไปเจอกันเขาจะบอกว่าเป็นพี่ชายผมครับ ฮ่าๆๆ หัวหงอกหมด ฟันเกลี้ยงไม่เหลือ ส่วนผมยังไม่ค่อย หงอกยังดำอยู่ ฟันก็ยังอยู่ครับ นี่แหละเรียกว่า บุญกรรมนำแต่งครับ มรณัง นุสติ มรณัง สุขัง ครับ รักเสมอๆ แก้วประเสริฐ.
16 พฤศจิกายน 2552 19:33 น. - comment id 1065469
คุณ โคลอน ไม่เป็นไรหรอกครับผมเองก็พลาดบ่อยๆครับ ด้วยตอนนี้สุขภาพผมไม่แข็งแรง แต่กำลังใจผม เต็มร้อยครับ อาศัยธรรมะนี่แหละครับ รักเสมอ แก้วประเสริฐ.
16 พฤศจิกายน 2552 20:27 น. - comment id 1065499
บินมาดู คร้าบ... สบายดีนะค๊ะ
16 พฤศจิกายน 2552 21:09 น. - comment id 1065521
บินหลาบินมาเรื่อยมาเล่นลม ชื่นชมธรรมชาติงามสะอาดกว่า ต้นยางยืนทะนงอวดทรวงทรงข่มตา สุริยาสาดแสงมางามเพลาเช้า สายลมแผ่วเบายามเช้าสุขใจ เกาะยางสูงใหญ่พรานใจร้ายยิงเจ้า โอ้พรานไพรเหตุไฉนใจร้ายเรา ไม่น่ายิงเขาบินหลามาสิ้นใจ บินหลา บินหลาเคยบินมาเล่นลม บัดนี้ไม่ชื่นชมบินหลามาสิ้นไร้ บินหลา บินหลาบินมาจากไกล บัดนี้ไม่ชื่นชมบินหลามาจากไป บินหลาบินหลาพาเพลินจนเกินห้าม ยามปีกหักปักดิ้นสิ้นตักษัย สังขารไม่ยั่งยืนถืออะไร มีแต่ทุกข์เรื่อยไปไฉนเชียว บทเพลงธรรมะจากพระสอนไว้มาฝาก ครับ
16 พฤศจิกายน 2552 21:23 น. - comment id 1065527
พอลมโชยโบยบินผกผินกลับ โก่งคอขับขานก้องร้องถวิล เสียงไพเราะเกาะกุมรุมทั้งจินต์ แล้วกลับถิ่นเข้ารังยังที่นอน มาแบบแปลกๆนะคะครู กลอนหนูนะค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณครู
16 พฤศจิกายน 2552 21:33 น. - comment id 1065531
คุณ มณีจันทร์ เจ้าหญิงครับ เดี๋ยวจะค้นหาเพลงบินหลามาให้ ร้องนะครับ สบายดีหรือ อิอิ ดีบ้างเสียบ้างครับ ปล่อยแล้วล่ะครับ ไว้ไปเกิดใหม่ดีกว่าเน้อไม่อยาก เกิดคงไม่ได้ด้วยไม่สำเร็จ พระอรหันต์ เสียด้วย ครับ ผมร้องไม่ได้แต่ชอบฟังเป็นเพลงชีวิตครับรักเสมอ แก้วประเสริฐ.
16 พฤศจิกายน 2552 21:50 น. - comment id 1065553
คุณ แก้วประภัสสร อย่าว่ากลอนเธอเลยศิษย์รัก ของครูเองสมัย ก่อนเคยเขียนไว้แต่ลืมไปหมดแล้ว เลยมาแต่งใหม่ ด้วยเปรียบเทียบกันและกันจ้า เธอคือนกขมิ้นน้อย ส่วนครูคือนกบินหลาจ้า ตอนนั้นสนุกมาก ครูเขียน หลายๆตอนด้วยเท่าที่นึกได้แต่จำไม่ได้ว่าเขียนอะไร อะไรไปบ้างจ้า ที่เขียนนี้เพราะเขาให้ไปหมั้น ตั้งล้านแนะ แต่ครูมีแต่หัวล้านเน๊อะ จนปัญญาด้วยยากจนมาก จะกินยังแทบจะไม่มี มีแต่หัวล้านนะซิ แหะๆๆๆ รักศิษย์เราเสมอ แก้วประเสริฐ.
16 พฤศจิกายน 2552 21:56 น. - comment id 1065562
มาอ่านกลอนงามๆค่ะ แต่ดูเศร้าๆ ปลงๆชีวิต...
16 พฤศจิกายน 2552 22:16 น. - comment id 1065583
คุณ วิชัย ขอบคุณครับ ผมไปนำเนื้อเพลง "บินหลา" มาให้แล้วนะครับ คล้ายๆคุณแหละครับ เพลงบินหลา บินหลาบินมา บินเรื่อยมาเล่นลม ชื่นชมธรรมชาติ อันที่งามสะอาดตา ต้นยางยืนทะนง อวดทรวดทรงไม่ยอมให้ข่ม ต้านทานแรงลม ไม่เคยพรั่นหวั่นเกรง บินหลาบินมา บินเรื่อยมาเล่นลม ชื่นชมธรรมชาติ อันที่งามสะอาดตา สุริยาสาดแสงมา สวยหนักหนาเมื่อเพลาเช้า สายลมแผ่วเบา ยามเช้าช่างสุขสม บินหลาบินมา บินเรื่อยมาเล่นลม ชื่นชมธรรมชาติ อันที่งามสะอาดตา บินหลาบินมา เกาะต้นยางอันสูงใหญ่ แต่มีพรานไพร ใจร้ายคอยจ้องยิง บินหลาบินมา บินเรื่อยมาเล่นลม ชื่นชมธรรมชาติ อันที่งามสะอาดตา โธ่เอ๋ยพรานไพร เหตุไฉนใจร้ายจริง ไม่น่ามายิง บินหลาจนสิ้นใจ บินหลาบินหลา เคยบินมาเล่นลม บัดนี้ไม่ชื่นชม เพราะบินหลามาจากไกล บินหลาบินหลา บินหลาบินหลา บินหลาบินหลา บินหลามาจากไกล .................................................... เป็นเนื้อเพลงไพเราะครับ คณะร้องประสาน เสียงร้องคลอกับดนตรี ฟังเท่าไหร่ไม่เบื่อเลย ไพเราะมากๆครับ อ้อ เจ้าหญิงมณีจันทร์ ร้อง ด้วยนะครับ สงสัยคุณ วิชัย จะร้องได้ครับ นึกได้แล้วครับ วงนี้ชนะเลิศดนตรีเพื่อชีวิต ชื่อ วง " HAMMER" ครับ รักเสมอ แก้วประเสริฐ.
16 พฤศจิกายน 2552 22:21 น. - comment id 1065589
คุณ กิตติกานต์ ครับเพลงยิ่งเศร้าไปกว่าครับ ชื่อเพลงบินหลา ขับร้องโดยวงดนตรีชนะเลิศแข่งขันเพลงเพื่อชีวิต ชื่อ วง HAMMER ครับ เสียดายหายไป อีกเพลงคือ เพลง "ปักษ์ใต้บ้านเรา" เพลงนี้ก็ไพเราะมากครับ ด้วยเจ้าบินหลาต้องมาตายครับ ขอบคุณครับรักเสมอ แก้วประเสริฐ.
17 พฤศจิกายน 2552 02:01 น. - comment id 1065634
บทกลอนงดงามจังค่ะ แบบนี้แสดงว่า คุณครูแก้วฯ แข็งแรงแล้ว ธรรมชาติช่วยรักษาจิตใจได้นะคะ จิตใจสดใส สุขภาพก็จะดีขึ้นค่ะ
17 พฤศจิกายน 2552 03:09 น. - comment id 1065645
with regard ..
17 พฤศจิกายน 2552 06:46 น. - comment id 1065657
แวะมาทักทายค่ะ คุณแก้วสบายดี สุขภาพแข็งแรงนะคะ
17 พฤศจิกายน 2552 08:49 น. - comment id 1065697
คอนว่างเปล่าแสนเหงาเฝ้ารอคอย ขมิ้นน้อยบินหลากลับมายัง คอนห่วงหาอาทร เจ้าย้อนคืนกลับรัง คอนว่างเปล่ารอเจ้านั่ง กู่ก้องพงไพร รักษาสุขภาพนะค่ะ
17 พฤศจิกายน 2552 08:50 น. - comment id 1065698
คุณลุงแก้วสบายดีนะคะ คิดถึงเพลงนกขมิ้นน่ะค่ะ ....เจ้านกขมิ้นเจ้าบินอยู่แห่งใด จะไปใกล้หรือไกล หนใดช่วยบอกที..... ประมาณนี้น่ะค่ะ อิอิอิ
17 พฤศจิกายน 2552 13:03 น. - comment id 1065815
คุณ ปรางทิพย์ ศิษย์เราตอนนี้ครูแข็งแรงขึ้นมากอาศัยยา บำรุงกับการบริหารร่างกายด้วยจ๊ะ แต่คิดว่าแค่ทรง ตัวเท่านั้นเองแหละ แต่ช่างเถอะสังขารทั้งหลายเป็น ของไม่เที่ยงหนอจ๊ะ เอาที่เรายังทำงานได้นี่แหละ ทำงานดีกว่า งานครูนอกจากทางบ้านแล้วก็มานั่ง เล่นกลอนและดูเวปฯต่างๆจ๊ะ อ้อ ครูเอามิวสิควีดีโอ ของวงแฮมเมอร์มาฝาก ไม่รู้ว่าจะเปิดได้หรือ เปล่าด้วยครูเองเปิดได้มีหลายๆเพลง หากฟัง จบก็ให้เลือกดูภาพใต้ข้างล่างจะพบภาพต่างๆ และแจ้งชื่อว่าเราจะฟังเพลงอะไรแล้วคลิ๊กเข้า ไปก็จะได้ฟังจ๊ะ เดี๋ยวนี้เธอเองเขียนกลอนได้ ดีมากๆแล้วจะเก่งกว่าครูเสียอีก ครูดีใจด้วยนะ สิ่งหมายของครูคือ ศิษย์ครูต้องเก่งกว่าครูถึงจะ เรียกว่า ครูประสบความสำเร็จไปแล้ว มีหลายๆ คนที่สำเร็จไปแล้วและเก่งกว่าครูด้วยยังหนุ่ม สาวๆความคิดอ่านย่อมกว้างไกลกว่าครูเอง ส่วนครูไม่ได้ไปไหนเลยไม่ค่อยมีประสบการณ์ จึงเพียงแค่จินตนาการณ์นำมาเขียนเท่านั้นเอง แค่อาศัยความชำนาญมาดัดแปลงเสริมแต่งขึ้น ก็พอจะกล้อมแกล้มไปได้จ๊ะ รักศิษย์เราเสมอ อ้อๆๆ ด้านล่างคือ เวปฯดูวงแฮมเมอร์จ๊ะ แต่ละ เพลงไพเราะทั้งนั้น รักเสมอ http://www.music00.com/V2DCG0DPD/%E0%B8%9A%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2 แก้วประเสริฐ.
17 พฤศจิกายน 2552 13:11 น. - comment id 1065823
mrs silver snitch thank you very much if you click song of hammer video they play binla song forget you kaewprasert
17 พฤศจิกายน 2552 13:21 น. - comment id 1065829
คุณ แจ้นเอง ขอบคุณครับดีขึ้นมากแล้วครับ สองสามวันหลัง เล่นเอาผมแย่มาเชียวนึกว่าเป็นอัมพฤติเสียแล้ว ด้วยลุกไม่ขึ้น ไปไหนต้องกลิ้งตัวเลยครับ ขอบคุณ ในความห่วงใยครับ รักเสมอ แก้วประเสริฐ.
17 พฤศจิกายน 2552 13:24 น. - comment id 1065832
ดั่งวิหคผกผินบินลอยล่อง กางปีกป้องมองไปช่างไกลแสน สุดขอบฟ้ากว้างใหญ่ไร้พรมแดน สิ้นอ้อมแขนคอยโอบให้ซบทรวง ดีใจมากๆค่ะทีสุขภาพครูแข็งแรงขึ้น... ครูพักผ่อนมากๆนะคะ.
17 พฤศจิกายน 2552 13:26 น. - comment id 1065836
คุณ น้ำตาลหวาน ขอบคุณครับ ผมเองสมัยก่อนเล่นกลอนกับ คุณอัลมิตราครับ เขาเป็นนกขมิ้น ผมเอง เป็น นกบินหลา ครับ สนุกสนานกันมากครับ ต่อมาก็ ค่อยๆห่างกันไปครับ แต่เราสองก็ยังรักกันรำลึก ถึงกันด้วยเป็นคนบางเดียวกันครับ ขอบคุณใน ความห่วงใยครับ รักเสมอ แก้วประเสริฐ.
17 พฤศจิกายน 2552 13:34 น. - comment id 1065840
คุณ ยายแม่มด เพลงนกขมิ้นผมเองสมัยก่อนร้องได้และชอบ ร้องเสมอ เวลาไปงานแต่งงานมักจะร้องครับ ด้วย เป็นเพลงไพเราะมาก ธานินทร์ อินทรเทพ ได้รางวัลก็ด้วย เพลงนี้แหละครับ ผู้หญิงก็นำมาร้อง คือ จินตนา สุขสถิตย์ ครับ ส่วนลูกทุ่ง นั้น สมยศ ทัศนพันธุ์ก็มาร้องอีกแบบ หนึ่ง เท่าที่จำได้ โธ่เอ๋ยแม่นางนกขมิ้น เจ้ามาทิ้งถิ่น บินไปเล่าไหนเล่าเอย ฯลฯ ตอนนี้สุขภาพดีขึ้นครับขอบคุณรักเสมอ แก้วประเสริฐ.
17 พฤศจิกายน 2552 13:59 น. - comment id 1065856
คุณ เทียนหยด จ้าศิษย์รักขอบใจมากที่ห่วงใยครู เสมอ อ่านกลอนเธอแล้วสบายใจที่ก้าวหน้าไปมากอย่าง รวดเร็วสมความตั้งใจครู เอาล่ะถึงเวลาไปเล่น โคลงได้แล้วจ๊ะ การเขียนโคลงคือการย่อความจาก กลอนแปด แล้วมาหักเหมุมกลอนแฝงไว้ให้คน อ่านได้คิดทุกๆตัวอักษร ครูบอกแล้วทุกๆตัวอักษร จะมีทำนองในตัวเอง ประสานกันให้ดี วาง เอก โท ให้ถูกต้องตามฉันทลักษณ์ คำโท นั้นจะใช้แทนไม่ ได้คือ วรรคแรกคำที่ห้า ส่วนคำที่ หกเจ็ดห้ามใช้ คำโทโดยเด็ดขาด วรรคสองนั้น คำที่ห้า ก็ห้ามใช้คำโท ให้ใช้ที่คำ ที่เจ็ดนะ วรรคสาม ปลอดเสียงโทแต่ห้ามในคำที่หกจ๊ะ พยายามหลีกเลี่ยงเสียเขาไม่บังคับไว้แต่ครูจะ บังคับเอง อิอิ วรรคที่สี่ คำที่ห้ากับคำที่เจ็ด คำโท บังคับและ ต่อคำที่แปดเก้าต้องติดกันห้ามแยกกันเด็ดขาด ส่วน คำเอก นั้นใช้สะกด แม่ กก กบ กด และคำตาย แทนเสียงเอกได้ ส่วนคำตาย เว้นแม่ดังกล่าว แล้ว หากไม่ชำนาญควรหลึกเลี่ยงเสีย แต่หาก ใช้ควรใช้ประกอบด้วย สระ อุ อู และสระ อะ ส่วนคำสระอื่นๆนั้นบางคำคิดว่าเป็นคำตายแต่ จะเป็นคำเป็นได้จ๊ะ เอาที่สำคัญไว้ก่อนดีกว่า นะ คำตายมักจะไม่คำผสมเป็นคำเดียวโดดแต่ มีความหมาย บางคนเอาเอาคำผสมมาใช้โดย เน้นคำสุดท้ายหรือคำหน้าเป็นคำตาย อันนี้ครูไม่เห็นด้วย เช่น "ปานประหนึ่งหยาดเยิ้ม เทียบฟ้าแมนสรวง" คำ ประ ใช้แทนคำตาย อันนี้ครูไม่เห็นด้วยนะ เพราะวิสัชนีย์กับหนึ่งแต่จะมาแยกแล้วเอาเป็น คำตายเสียดื้อๆ ฉนั้นครูถึงบอกว่าควรงดแต่ เขาใช้ปล่อยเขาไปแต่สำหรับครูไม่เห็นด้วยจ้า รักเสมอ แก้วประเสริฐ.
17 พฤศจิกายน 2552 15:05 น. - comment id 1065892
เจ้าเขจรร่อนจากฟากโขดเขา มาหลบเงาเฝ้างอยไม่ถอยห่าง โอ้กิ่งก้านยานเกาะหากเปราะบาง ปีกคงกางคว้างกรรมกระทำการ สวัสดีครับอาจารย์แก้ว ลูกศิษย์คนนี้ห่างครูมานานฝีมือกลอนไม่ไปไหน ครับแต่ไม่ได้โทษครูนะ ผมไม่มาเรียนกับครูเอง คิดถึงครูเสมอครับ ดาวระดา
17 พฤศจิกายน 2552 15:57 น. - comment id 1065920
คุณ ดาวระดา ศิษย์เราเอย หายไปนานเชียวนะ แต่ยังดี นะยังจำสิ่งที่ครูสอนไว้ได้ คือ กลอนแปดต้องแปด คำเสมอ ใช้อักษรสูงรับกลอนสลับและกลอนส่งไว้ แต่ช่างเถอะนานๆก็เป็นแบบนี้ ที่เขียนมาให้ครู อ่านนั้นบางคำขัดกันอยู่ ต่อไปก็ดีเองแหละจ้า ครูเองไม่ลืมเธอหรอกจ้า ที่ว่าขัดกันคือครูตอนนั้น ไม่ได้บอกเกล็ดย่อยให้ฟัง เธอจงจำไว้นะ ว่า ทุกๆตัวอักษรนั้นจะมีทำนองอยู่ในตัวเองเสร็จ อยู่ ที่ว่าเราจะนำมาใช้ให้ผสมผสานกันอย่างไรจึง จะไม่ขัดกันตลอดจนการใช้อักษรนั้นการหักมุม ก็ควรมีตัวรับและมีความหมายด้วย แต่ครูอ่าน กลอนเธอแล้วบางคำสองแง่มุมอยู่ แต่ครูเข้าใจ ว่าเธอเขียนอย่างไร เอาล่ะครูจะแต่งให้ดูเป็น ตัวอย่างเอากลอนเธอนี่แหละนะ เจ้าเขจรร่อนจากฟ้าโขดเขา มาหลบเงาเฝ้าคอย(หรือหงอยตามใจได้ทั้งสิ้น)ไม่ถอยห่าง โอ้กิ่งก้านคาน(ไม่ยาน ยานหมายถึงพาหนะจ๊ะ)เกาะ หากเปราะบาง ปีกที่กางสร้างกรรมกระทำการ (หมายถึงหากคานทีเกาะเปาะบางมันหัก ยากนัก ที่จะกางปีกบินจะด้วยอ่อนล้าหรือไรก็ตามคงจะ ต้องตกแน่นอนจ๊ะ) (ปีกคงกางคว้างกรรม นั้นไม่มีความหมายเป็นกลอนพาไปจ๊ะ) ก็จะสอดคล้องอ่อนไหวพลิ้วไปตามกลอน รวมทั้งความหมายได้ด้วย หากมีปัญหาใดๆเมล์ หาครูสอบถามได้เสมอจ้า งานอาจมากจึงไม่ค่อย มีเวลา ให้คิดว่างานกลอนคือสิ่งที่สร้างความเพลิดเพลิน แก่เราอย่ามุ่งมั่นมากให้ถือเป็นสิ่งอดิเรกก็พอจ๊ะ รักศิษย์เราเสมอ แก้วประเสริฐ.
17 พฤศจิกายน 2552 19:01 น. - comment id 1065969
สวัสดีครับท่านครูแก้วประเสริฐ แสงเพชรมาเยี่ยมเยียนครับ ท่านครูสบายดีนะครับ ขอให้สุขภาพแข็งแรงครับ