ยามเวิ้งว้างว่างเปล่าและเหงาหงอย ดั่งรอคอยบางสิ่งอย่างสับสน จิตปั่นป่วนรวดร้าวเศร้าระคน จึงทุกข์ทนบนโลกอยู่เดียวดาย สรรพสิ่งแวดล้อมช่างเงียบเหงา ทุกอย่างดูทึมเทาหมดความหมาย เหลือบแลไปดั่งโลกไร้วุ่นวาย ทุกอย่างหายตายจากชากกมล ทอดถอนใจคลายเศร้าให้จางบ้าง ทุกอย่างดูอ้างว้างร้างแห่งหน เหลือเพียงร่างร่างหนึ่งซึ่งทุกข์ทน จะก้าวพ้นเหตุการณ์นั้นอย่างไร ฟังเสียงหรีดเรไรไว้เป็นเพื่อน เพื่อคอยเตือนตนเองตามนิสัย จงอยู่อย่างเดียวดายนี้ต่อไป อย่านึกถึงสิ่งใดให้ร้าวรอน
1307
2
0
หน้าส่วนตัว
