การัณยภาส
ความคู่ควร ควรคู่ ดูแน่แท้
ดีหรือแย่ หากรักมา สมราศรี
เหมือนภมร เฝ้าอยู่ คู่มาลี
ดั่งกิ่งทอง ใบหยกนี้ ที่คู่กัน
แม้เป็นเพียง ดอกไม้ ใช่ดอกฟ้า
แต่ใบหญ้า อย่างเธอ ยังมองฉัน
เหมือนโลงผุ กับผีเน่า เท่าเทียมกัน
คือวาจา แดกดัน เขาลั่นมา
แม้เป็นเพียง ดอกไม้ สกปรก
ที่เกะกะ ระรก พระศาสนา
ไม่ควรคู่ สักการะ และบูชา
แต่ใบหญ้า ยังรัก และชื่นชม
แม้เป็นเพียง ดอกไม้ กลีบบอบช้ำ
เขาเหยียบย่ำ ซ้ำซาก จนสาสม
แต่ใบหญ้า ยังปัดป้อง รองฝนลม
เพื่อเพาะบ่ม ให้ฉัน นั้นงอกงาม
เขาตราหน้า ว่าเป็นดอก ดัดจริต
ไร้ความคิด ติดเสนียด น่าเหยียดหยาม
ไม่ควรคู่ อยู่ประดับ วัดอาราม
เดี๋ยวความชั่ว เลวทราม จะ