กอเอ๋ยกอไก่ การศึกษาของไทยสมัยก่อน เรียนในห้องท่องจำอ่านคำกลอน หลักการสอนเลข-คัด-เลิก เบิกตำรา พอเมืองนี้มีดอกเตอร์เกร่อไปทั่ว ชอบทำตัวเด่นดีศรีสง่า I come from USA America ที่ผ่านมาล้าหลังสังคมไทย จึงต้องปรับการเรียนเปลี่ยนการสอน ตามขั้นตอนความนิยมสมสมัย ไม่ต้องจดงดเขียนเรียนออนไลน์ เรียกว่า Child center เห่อกันจัง กลับมามองของเก่าเรารื้อฟื้น ไยจึงฝืนพื้นฐานแต่กาลหลัง ค่านิยมอย่างไทยไม่จีรัง ตามฝรั่งมังค่าว่าเขาดี เหล่าเรือจ้างคว้างลำโดนน้ำซัด พายุพัดสะบัดเวียนเปลี่ยนวิถี นาวาน้อยค่อยล่มจมนที ยังพอมีหลงเหลือเห็นเรือลอย สะบักสะบอมซอมซ่อเรือก็ผุ คงจะลุถึงฝั่งอย่างเหงาหงอย ฝันเถิดท่านฝันต่อบนหอคอย เด็กดงดอยโง่เขลาเราโทษใคร
26 ตุลาคม 2549 11:50 น. - comment id 619334
สุดยอดครับครูใหญ่ คารวะ1ขวด กวีย่อมคือกวี
26 ตุลาคม 2549 12:13 น. - comment id 619352
ครั้งหนึ่งที่แสนตรึงตรา ในจิตวิญญาณคือ การที่พุดได้เป็น *เรือจ้างที่มิเคยอ้างว้างใจ ทุกยามที่ได้แจวพายในสายธารกระแสชล อันเชี่ยวกรากด้วยกิเลสวัตถุ เพียรพยายามชี้ชม ให้ทุกดวงใจใน *ลำเรือดอกไม้แสนงามนั้น* ได้หันเห็นโลกย์ธรรม โลกทิพย์ โลกนิรมิต แห่งจิตวิญญาณ แล้ว.. ได้น้อมนำมาเคี่ยวกรำจิตตน สร้างพลัง อันยิ่งใหญ่ เกินทรัพย์ศฤงคารใด ที่เราคงจะนำติดตัวไปมิได้ พร้อม ไปกับการเรียนรู้ กล้าทนสู้พายุฝนลมแรง แสงแดดกล้า เพียรพายพาอย่างช้าช้าทว่างดงาม เพื่อรอเวลาเ ทียบท่าแห่งความสำเร็จ ท่าแห่งรักนิรันดร์ สู่.. แดนฝันสวรรค์สรวง แดนพระนิพพาน ที่เรือมนุษย์ทั้งปวง ก็ต่างหวังรอ...ค่ะคนดี ด้วยรักชื่นชมศรัทธาครูใหญ่อย่างเทิดใจค่ะ และ พุดเคยตั้งปณิธานอธิษฐานภาวนาว่า หากพรหมชะตาฟ้าดินเมตตา ก็ขอให้พุด ได้สร้างโรงเรียนสอนจิตวิญญาณ ที่ที่จัก.. เป็นคานกึ่งกลางระหว่างวัดกับโรงเรียน แบบเป็นกลาง อย่างเหมาะสมกลมกลืน ไปกับกระแสโลกโศกสุข ที่เราจักยากหนี้พ้นค่ะ ขอพลีเพลงนี้แด่ดวงใจเรือจ้างผู้ยิ่งใหญ่ ในใจพุดพัดชาค่ะ..นะคะ http://www.thaipoem.com/forever/ipage/song490.html แม่พิมพ์ของชาติ อรวี สัจจานนท์ แสงเรืองๆที่ส่องประเทือง ไปทั่วเมืองไทย คือแม่พิมพ์อันน้อยใหญ่ โอ้ครูไทยในแดนแหลมทอง เหนื่อยยากอย่างไร ไม่เคยบ่นไปให้ใครเขามอง ครูนั้นยังลำพอง ในเกียรติของตนเสมอมา ที่ทำงานช่างสุดกันดาร ในป่าพงไพร ถึงจะไกลก็เหมือนใกล้ เร่งรุดไปให้ทันเวลา กลับบ้านไม่ทันบางวันต้องไป อาศัยหลวงตา ครอบครัวคอยท่าไม่รู้ว่าไปอยู่ไหน ถึงโรงเรียนก็เจียนจะสาย จวนได้เวลา เห็นศิษย์รออยู่พร้อมหน้า ต้องรีบมาทำการสอน ไม่มีเวลาที่จะได้มาหยุดพอพักผ่อน โรงเรียนในดงป่าดอน ให้โหยอ่อนสะท้อนอุรา ชื่อของครูฟังดูก็รู้ชวนชื่นใจ งานที่ทำก็ยิ่งใหญ่ สร้างชาติไทยให้วัฒนา ฐานะของครูใครๆก็รู้ ว่าด้อยหนักหนา ยังสู้ทนอุตส่าห์ สั่งสอนศิษย์มาเป็นหลายปี นี่แหละครูที่ให้ความรู้ อยู่รอบเมืองไทย หวังสิ่งเดียวคือขอให้ เด็กของไทยในผืนธานี ได้มีความรู้เพื่อช่วยเชิดชู ไทยให้ผ่องศรี ครูก็ภูมิใจที่ สมความเหนื่อยยาก ตรากตรำมา...
26 ตุลาคม 2549 12:26 น. - comment id 619358
ในนามสาวนา พุดขอคารวะคุณครูใหญ่ด้วยเรื่องนี้นะคะ ที่มีท่านผู้อ่านหยาดน้ำใจเมตตา เข้ามาอ่านมากมายค่ะ *2136..*ท่านแล้วนะคะ http://www.thaipoem.com/forever/ipage/poem77987.html กราบบูชาครูด้วยมาลัยใบข้าว.. ด้วยรักทุกดวงใจครู ผู้มีจิตวิญญาณครูค่ะ จากพุดไพร ผู้เคยเป็นครูด้วยหัวใจมาก่อนค่ะ %
26 ตุลาคม 2549 13:34 น. - comment id 619413
แหะๆตอนนี้กำลังหัดทำ E-learning 8jt
26 ตุลาคม 2549 13:37 น. - comment id 619417
บางอย่างสมควรอนุรักษ์บางอย่างสมควรปรับปรุงหรือประยุคเพื่อให้ทันสมัยและมีประโยชน์ต่อการสอนค่ะ เห็นหลาน ๆ แล้ว ปลงค่ะ
26 ตุลาคม 2549 13:52 น. - comment id 619433
Child Center คำนี้จำได้ดีเชียว เพราะสอบไม่ผ่าน อิอิ
26 ตุลาคม 2549 14:16 น. - comment id 619467
ในฐานะที่เคยอาศัยเรือจ้างมาก่อน จนมีความรู้ความสามารถได้จนทุกวันนี้ ขอชื่นชมคุณครูจากใจครับ......
26 ตุลาคม 2549 14:53 น. - comment id 619525
สวัสดีครับ ครูใหญ่ ลองนึกย้อนกลับสิครับ หากว่าผู้นำบ้านเมืองเปลี่ยนระบบการศึกษา ทำให้เด็กไทยเก่งขึ้นฉลาดขึ้น พอเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ก็ไม่สามารถครอบงำได้สิครับ จะซื้อจะขายเสียงกันอย่างไร มันเป็นนโยบายคิดผูกขาดครองอำนาจ ให้ยั่งยืนยาวนาน นี่ครูใหญ่ครับ ถ้าเรือมันผุนัก ก็จับตะแคงหรือคว่ำตอกหมัน ยาชันซะเดี๋ยวก็ไปแจวรับจ้างกันต่อ สวัสดีครับ
26 ตุลาคม 2549 18:06 น. - comment id 619717
ยอดเยี่ยม บทนี้ผมขอแสดงความนับถือ
26 ตุลาคม 2549 19:01 น. - comment id 619736
พวกบ้าตามอย่างฝาหรั่งเยอะอ่ะ อะไรๆฝาหรั่งก้อดีไปโม้ด หารุไม่ว่าพื้นฐานวัฒนธรรมต่างกัน ประเทศตอนนี้ก้อเลยปั่นป่วน วุ่นวาย อย่างงี้ไง เวรกรรมง่ะงับ พูดได้แค่นี้ เพราะผู้ใหญ่ของบ้านเมืองไม่จริงใจอ่ะ ทำใจนะ " อีพอใญ " เฮ็ดให่ดี่ทีซุดก่อแล่วกั่นเด้อ ข่อยสิถ่าเอ่าใจซอยน่ำ
26 ตุลาคม 2549 20:36 น. - comment id 619760
แล้วเด็กๆจะเป็นไงหนอ?
26 ตุลาคม 2549 21:09 น. - comment id 619763
โอ้บางคนผดุงการณ์ด้านกอปรกิจ วางแผนคิดขึ้นฝั่งดั่งใจหมาย ครั้นถึงฝั่งรีบกระโจนจนวุ่นวาย เรือนั่นคล้ายเพียงส่งฝั่งดั่งใจปอง ครั้นถึงฝั่งดั่งใจใคร่ถีบส่ง คนพายงง !! "...นี่กระไรโปรดได้สนอง ไยรีบร้อนก่อนใครไม่ปรองดอง ฤๅเพียงจ้องลงเรือเผื่อให้จำ ? .." อัลมิตรา คราวก่อนและทั้งคราวหน้า ไม่เคยเป็นครู ทว่า ในบางความรู้สึก เคยบ้าง ที่คล้ายเรือจ้างค่ะ
26 ตุลาคม 2549 22:50 น. - comment id 619785
อันเรือจ้างนั้นไม่ใช่เป็นเรือว่าง คนเดินทางยังหวังให้ช่วยข้ามฝั่ง แม้วันนี้ถูกสายน้ำซัดเกือบพัง พวกหัวหรั่งครอบงำคิดทำลาย คนเคยได้อาศัยเรือจ้างข้ามฝั่ง เรือใกล้พังเห็นแล้วแสนใจหาย ถ้าขาดท่านลูกหลานไทยคงใกล้ตาย โปรดอย่าได้สิ้นขวัญกำลังใจ จาก คนมีครูคิดถึงพระคุณครู ไม่มีครูคงไม่ได้มีวันนี้
27 ตุลาคม 2549 05:38 น. - comment id 619798
เยี่ยมครับ
27 ตุลาคม 2549 07:36 น. - comment id 619800
สื่อได้ยอดเยี่ยมมากครับครูใหญ่ฯ เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง
27 ตุลาคม 2549 09:50 น. - comment id 619898
คนคิดไม่ได้ทำ คนทำจึงต้องคิด ในกำมือคือชีวิต อยู่ด้วยจิตและวิญญาณ คนทำจึงรู้คิด คนคิดเกินจักขาน กว้างไกลจนเกินกาล ลืมลอยตีนที่เติบตน มาเยือนครับ
27 ตุลาคม 2549 15:59 น. - comment id 620211
ไพเราะกินใจมากครับ
30 ตุลาคม 2549 11:22 น. - comment id 621049
ขอบคุณทุกความเห็นครับ รู้สึกว่าทุกคนคล้อยตามและคิดถึงครู ผมก็เขียนสนองความคิดตัวเองมากกว่าอย่างอื่นครับ คนนอกวงการครูจะเขียนถึงครูบ้างก็ดีนะครับ ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรง และมีความสุขในเทศกาลลอยกระทง
5 พฤศจิกายน 2549 18:31 น. - comment id 623659
การศึกษาของไทยดูยังไงก็ไม่เข้าที่เข้าทางเลย... ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ เด็กจะเป็นศูนย์กลางในโรงเรียนอย่างแท้จริง เดี๋ยวนี้ผู้ใหญ่ให้ความสำคัญกับป้ายชื่อโรงเรียนมากกว่าที่จะมุ่งแก้ไขปัญหาของเด็กอย่างจริงจัง คิดแล้วมันเศร้านะ
13 พฤศจิกายน 2549 15:51 น. - comment id 626381
เห็นด้วยกับความคิดที่ 13 และ 16 ยังมีเด็กยากไร้รอความหวัง คนจริงจังท้อแท้แต่อย่าถอย เมตตาเด็กยากจนอยู่บนดอย บนหอคอยไม่เคยสนคนติดดิน เขาวาดฝันกว้างไกลไปเมืองนอก กลับมาบอกเมืองไทยในทุกถิ่น ไม่เจริญเพราะคนนั้นยังย่ำดิน ต้องโบยบินสู่ฟ้าหล้าสากล
20 ธันวาคม 2549 18:00 น. - comment id 638390
ใช่ครับคุณโคลอนและคุณดอกไม้ ผมอยากเห็นบทความที่เขียนกระเทาะเปลือกทางการศึกษาจริง ๆ แต่ผู้หลักผู้ใหญ่รับไม่ได้หรอกครับ เชื่อผมสิ
2 พฤษภาคม 2550 22:37 น. - comment id 690698
ในฐานะที่หนูเป็นหนึ่งคนที่ได้อาศัยเรือจ้าง จนวันนี้หนูขึ้นฝั่งดั่งที่ใจหนูต้องการแล้ว หนูขอบพระคุณเรือจ้างทุกลำ ที่ช่วยให้พวกเราได้ขึ้นฝั่งไปยังที่หมาย จะไม่ลืมพระคุณของครูทุกคน ขอบพระคุณคะ